Dąb
Długowieczność i majestatyczny wizerunek dębów od stuleci wywierały na rodzaju ludzkim ogromne wrażenie. Historyczne Dęby czczone były jako siedziba boga przez większość pierwszych plemion Europy. Starożytni Rzymianie i Grecy wierzyli, że dąb jest miejscem zamieszkania ich najwyższych bogów – Jowisza i Zeusa. Napomknieniao tych drzewach bywają także w Starym Testamencie, pojawia się tam wzmianka o Abrahamie siedzącym pod dębami Mamre.
Niektóre ludy uważały dęby za drzewa zdolne przepowiadać przyszłość, na podstawie ich wyglądu przepowiadano np. pogodę i urodzaj. W Grecji antycznej była wróżka wróżąca z szumu liści tego drzewa.
Wśród szczepów germańskich święte drzewo zostało ofiarowane bogu burz. Germanie zaobserwowali , że pioruny trafiały w dąb przeważnie, nie czyniąc poważniejszych szkód.
